Nareszcie. Po trzech latach oczekiwania, Tales of Graces trafia na Stary Kontynent. Po solidnym Tales of Vesperia i dobrze zapowiadającym się Tales of Xilla, ciepłe oczekiwania dwunastej już części osławionej serii zdają się być bardzo uzasadnione. Jednak czy w dobie marnych produkcji i odtwórczych sequeli, nowe Tales of Graces F jest jaskółką zwiastującą zmiany?

Gdyby recenzje na GameOnly.pl miały specjalne podtytuły, tej nadałbym następujący: "Borderladns 2, czyli o sequelu idealnym". Popsułem napięcie? - Nie chce Ci się już czytać tej recenzji? Zapewne nie, bo zanim przeczytałeś moje słowa, Twój wzrok powędrował od razu na ocenę końcową, której uzasadnienie chciałbyś pewnie jak najszybciej poznać.

FIFA 12 okazała się wielkim skokiem jakościowym względem swojej poprzedniczki. Została niezwykle ciepło przyjęta zarówno przez graczy, jak i recenzentów. Nowe rozwiązania w formie zaawansowanego (choć nie bezbłędnego) silnika fizycznego oraz nowej, trudniejszej obrony przyjęły się na tyle, że nikt nie wyobrażał sobie już powrotu do „jedenastki”.

Worms: Revolution jest kolejną odsłoną gier taktujących o robalach. Sięgając pamięcią wstecz, kiedy to wyszła pierwsza część Wormsów, mógłbym rzec, iż była to rewolucja przez ‘R’. Gra zadziwiała swą innowacyjnością, prostotą i co najważniejsze dawała dużo frajdy. Studio Team17 zapowiadało, że nie inaczej będzie tym razem wraz z Worms: Revolution.

Stało się - Zarówno nowy Pro Evolution Soccer, jak i nowa FIFA na dobre wylądowały na sklepowych półkach. Na forach, możemy już zaobserwować, powtarzające się rokrocznie wojny fanów obu serii. W poniższej recenzji skupię się na nowej wersji wirtualnej piłki od Konami, które na poważnie postanowiło skrócić dystans, który w zeszłym roku oddzielał ją od FIFY.

Już pierwsza odsłona serii Torchlight pokazała, że ekipa z Runic Games zna się na swojej robocie, jak mało kto. W końcu studio deweloperskie składa się głównie z byłych pracowników Blizzard North, którzy to mają na swoim koncie pierwsze dwie części rewelacyjnego Diablo, oraz kultowe rozszerzenie Lord of Destruction. Mimo wszystko, jedynka do idealnych się nie zaliczała.

Za niecały miesiąc miną równe cztery lata, odkąd Sony wydało pierwszą grę ze szmacianym ludkiem w roli głównej. Seria LittleBigPlanet stała się ikoną współczesnych platformówek, całej firmy Sony oraz ich najnowszej konsoli PlayStation 3. Gracze i recenzenci na całym świecie, przyjęli grę bardzo ciepło, chociaż mogło wydawać się, że to tytuł przeznaczony jedynie dla dzieci.

Osiemnaście lat temu, Namco wykreowało prawdziwą perłę wśród mordobić, w którą dzisiaj, możemy zagrać na wszystkich stacjonarnych konsolach. Można być fanem serii Street Fighter, Dead Or Alive, Soul Calibur, czy Mortal Kombat, ale w żadnym wypadku nie wypada przejść obojętnie obok serii Tekken, której legenda jest budowana już prawie od dwóch dekad.

Nazywam się Lupi i przyznam się bez bicia – jestem uzależniony. Od czasu kiedy położyłem swoje dłonie na klawiaturze pierwszy raz odpalając Grand Theft Auto 2 nie jestem w stanie przepuścić żadnej gry GTA-podobnej, co w przypadku recenzowanej tu Sleeping Dogs ma duże znaczenie, bo jak sami dobrze wiecie najnowsza produkcja United Front Games czerpie z Wielkiej Kradzieży Samochodów pełnymi garściami.

Gdy producent mobilnych konsol startuje z nowym sprzętem, to poza nowoczesnymi rozwiązaniami gracze oczekują po nim sporej biblioteki gier. Z Vitą był ten problem, że gra, która powinna sprzedawać konsole jedynie w Japonii wyszła w tym samym czasie, co sam sprzęt. Nam przyszło trochę poczekać, ale Gravity Rush w końcu dotarło na nasz kontynent i z całą pewnością jest to tytuł wart uwagi.